वळू बघायचा खूप दिवसांपासून डोक्यात होतेच. माझ्या प्रत्येक मुंबई फेरीमध्ये वळू कुठे जवळ्पास लागलाय का ते बघायचो. नवी मुंबई मध्ये भले खूप सारी नवी चित्रपटगृहे उघडली असतील पण एका मध्ये मराठी चित्रपट लागेल तर शपथ्थ! आणि अगदी लागलेच तरी ते मकरंद अनासपुरे नाहीतर भरत जाधव च्या पुढे जाणार नाहीत. ह्यावेळेला मस्त होळीचा long weekend मिळाला आणि वळू बघायचा नक्की करूनच बस मध्ये चढलो. घरी येऊन बघतो तर प्लाझाला 12.30चा शो होता. आता खारघरहून दादर म्हणजे बसने जा नाहीतर ट्रेनने दीड-एक तासाची रपेट आहेच. तरी 11.15ला दादरला पोहोचलोच. प्लाझाला पोहोचे पर्यंत 11.30 झाले. आणि बघतो तर करन्ट बूकिंगसाठी ही भली मोठी लाइन. सेक्यूरिटी वाल्याकडून आधी कन्फर्म करून घेतले लाईन नक्की वळूसाठीच आहे ना की 3.30च्या 'रेस' साठीची ही गर्दी? टिकिट खिडकीवर पोहोचेपर्यंत अजुन एक धक्का मिळालाच (आधी दु:खद पण नंतर सुखावणारा). बाल्कनी चक्क हाउस-फुल्ल, प्लाझाच्या door keeperही बहुतेक मॅटिनीला हाउस फुल्लचा बोर्ड बर्‍याच दिवसानी पहिला असेल. बाबांना executiveच्या लाइन मध्ये उभे केलेले, ते मस्त दिमाखात 3 टिकेट्स घेऊन आले. नेहमीच्या जाहिराती आणि खास मराठी कलावंतनी गायलेले जन-गण-मन झाल्यावर वळू सुरू झाला.
तर हा वळू आहे महाराष्ट्रातल्या कुसवड गावातला, देवाजीच्या नावाने सोडलेला सगळ्यांच्या लाडका वळू(डुरक्या) आधी धटिन्गण आणि मग उपद्रवी बनून जेव्हा गावात धुमाकूळ घालू लागतो. तेव्हा वन-विभागातून खास 'फॉरेस्ट'ची बोलावणी होते. हा चित्रपट वन अधिकारी स्वानंद गड्डमवारच्या नजरेतून आणि त्यांचा लहान भाऊ समीरच्या कॅमेर्‍यातून आपल्याला कुसवड गावाचे रहिवाशी आणि त्यांची छोटी-छोटी स्वप्ने, घुसमट, अडचणी, कट-कारस्थाने दाखवतो. एका बिबळ्या स्पेशलिस्ट वनअधिकार्‍याची (अतुल कुलकर्णी) वळू पकडायच्या मोहीमेवर रवानगी होते, एक थ्रिलिंग documentryकरता येईल म्हणून त्यांचा लहान भाऊ त्याना साथ करतो, त्या दोघांच्या दीमतीला गावचा बडबोल्या जीवन आणि मग सुरू होतो वळू(डुरक्याचा) शोध. गावचे म्हातारे सरपंच आणि तरुण नेतृत्वामधला संघर्ष, शंकारच्या मंदिराची देखभाल करणारे गावातले एकमेव ब्राह्मिण कुटुंब, पिक्चर बघून प्रेमात पडणारी शिवा-संपीची जोडी, सार गाव जरी विरोधात गेले तरी डूरक्याला श्रद्धेने घास खायला घालणारी म्हातारी, डुरक्याला वाचविण्यासाठी खंभीर उभी राहणारी एक वेडी आणि आपल्या पोरीची 'डोक्‍यूमेंट्री' काढून घ्यायला आकाश-पाताळ एक करणारी आई, सगळेच कसे खरे वाटतात आणि त्यामुळेच सहज भावतात. चित्रपट कुठेच खूप गदागदा हसवत नाही की फार मोठा सामाजिक संदेश देत नाही, तो आपल्याला त्या गड्डमवारसाहेबांबरोबर कुसवडला घेऊन जातो आणि डुरक्याला पकडून घेऊन पुन्हा आपल्या घरी आणून सोडतो. एक साधी सरळ कथा तेवढ्याच साध्या सरळ पद्धतीने मांडतो. नजीकच्या काळात गावाला जाणे झालेच नाही म्हणुनही असेल कदाचित पण कुसवड गाव बघता क्षणीच आपलेसे वाटते.
अतुल कुलकर्णी, दिलीप प्रभावळकर , मोहन आगाशे, भारती आचरेकर, निर्मीती सावंत आणि ज्योती सुभाषसारखे दिग्गज आपली भूमिका अगदी जगले आहेत. गावातली रख-रखित शेते आणि नागमोडी रस्ते आणि त्यामध्ये उभा उमादा डुरक्या, जोडीला साजेसे असे पार्श्वसंगीत वळूच्या सगळ्याच बाजू जमेच्या वाटल्या. 2 तासात गावाची रॅपेट मारुन पुन्हा आपल्या जागी परत. वळू 9व्या आठवड्यात पण हाउस-फुल्ल कसा याचे उत्तर मला मिळाले. आणि मागल्या काही आठवड्यात मी sunday आणि 10000 B.C. सारख्या moviesवर एवढा वेळ आणि पैसा का फुकट घालवला? असे प्रश्न उभे राहीले. सगळेच नवीन मराठी movies काही बघणेबल नाहीत पण गेले काही अनुभव (यंदा कर्तव्य आहे, मातीच्या चुली आणि नितळ सारखे निखळ चित्रपट) पाहिल्यावर खरच असे वाटते निदान मराठी चित्रपट पाहायला तरी आता चित्रपटगृहांकडे वळूया.
